Ku fahimci a ƙarshe abin da yake hana dangantakarku ci gaba, ku kuma gina dangantakarku da fahimta mai kyau da ƙaunar kanku sosai.

Sake nazarin kanmu ba yana nufin mu tambayi kanmu kowace safiya ko har yanzu mun cancanci rayuwa, a ƙaunace mu ko mu yarda da kanmu ba.

Ba yana nufin mu shiga wani ɗaki a cikin zuciyarmu domin mu fuskanci tuhumar kanmu, mu kuma nemi wata sabuwar hujjar hukunta kanmu ba.

Yana nufin mu amince da wani abu mafi sauƙi:

Wataƙila abin da na sani bai ƙunshi duk abin da ya kamata a sani ba.

Wataƙila abin da nake gani bai ƙunshi duk abin da ya kamata a gani ba.

Wataƙila abin da na fahimta bai ƙunshi duk abin da ya kamata a fahimta ba.

Wannan amincewar ba ta rage kimarmu ko kaɗan. Kawai tana hana mu miƙa makomarmu ga fahimtar da ba ta cika ba.

Za mu iya zama masu basira amma wani bayani ya kuɓuce mana. Za mu iya zama masu karimci amma mu bayar da abin da ɗayan bai buƙata ba. Za mu iya zama masu aminci amma mu yi sakaci da wani muhimmin alƙawari. Za mu iya kasancewa da kyakkyawar niyya amma mu haifar da akasin abin da muka so.

Sake nazarin kanmu ba ya zuwa ne domin ya yanke hukuncin ko mu mutanen kirki ne ko marasa kirki. Yana duba ko ayyukanmu sun dace da mutanen da muke ganin kanmu a matsayin su da kuma dangantakar da muke son ginawa.

Tabbatarwa ba rage kima ba ce

Idan muka sake karanta saƙo kafin mu aika shi, ba muna bayyana cewa ba mu iya rubutu ba ne.

Idan muka sake ƙidaya wani babban adadin kuɗi, ba muna cewa kuɗin ba su da wata kima ba ne.

Idan muka tabbatar cewa an rufe ƙofa da kyau, ba muna hukunta gidan gaba ɗaya ba ne.

Muna duba wani takamaiman abu ne domin abin da ya dogara da shi ya cancanci kulawarmu. Me ya sa irin wannan mataki yake zama mai zafi haka idan ya shafi halayenmu?

Domin muna mayar da takamaiman abu ya shafi komai.

Abokin ko abokiyar zamanmu ya ce wata maganarmu ta nuna raini. Sai mu ji kamar an ce mu abin raini ne. Wannan mutumin ya zarge mu da yanke shawara ta son kai. Sai mu ji kamar an ce son kai ya mamaye dukkan halayenmu. Mu gano kuskure a yadda muke ƙauna, sai mu kammala cewa ba mu san yadda za mu bayar da wani abin kirki ba.

Wani hali ne yake buƙatar a bincika. Ba sai an gurfanar da dukkan mutuntakarmu ba.

Dole mu koyi ware abin:

« A wannan batu, me na yi? »

« Me hakan ya haifar? »

« Me ya kamata in riƙe, in gyara ko in ƙara bayyanawa? »

Waɗannan tambayoyin suna buƙatar ƙoƙari. Ba na wulaƙanci ba ne.

Lahani ɗaya ba ya cinye dukkan kyawawan halayenmu. Mummunar shawara ɗaya ba ta soke duk zaɓuɓɓukanmu masu amfani. Martani marar dacewa ɗaya ba ya goge lokutan da muka iya saurara, tallafawa, karewa ko ƙauna yadda ya kamata.

Za mu iya amincewa da wani kuskure ba tare da mayar da kanmu baki ɗaya kuskure ba.

Ƙarfinmu yana sa binciken ya fi adalci

Mutumin da bai san kimarsa ba zai iya amfani da duba zuciyarsa domin rusa kansa. Ya nemi lahani ɗaya ya sami goma. Ya ɗauki kowane zargi a matsayin gaskiyar da ta fi tasa, ya kuma karɓi alhakin da ba nasa ba.

A gefe guda, mutumin da yake kallon ƙarfinsa kaɗai yana mayar da kowane tsokaci hari. Yana tunatar da abin da yake biya, da abin da yake bayarwa da abin da yake jurewa. Jerin abubuwan nasa ya zama bango wanda babu abin da za a iya gyarawa a bayansa.

Muna buƙatar waɗannan gaskiyoyi biyu:

Dole in san abin da nake bayarwa.

Dole in ci gaba da iya bincika abin da zan iya ingantawa.

Saboda haka mu ambaci kyawawan halayenmu da abubuwan da suka faru suka tabbatar. Shin muna iya saurara ba tare da daga baya mun yi amfani da sirrin da aka faɗa mana a kan ɗayan ba? Shin kasancewarmu tana kawo kwanciyar hankali, ƙauna, aminci ko jin daɗi akai-akai? Shin muna cika alƙawari a ɓangarorin da muke cewa ana iya dogara da mu? Shin mutanen da suke zama da mu za su iya ambaton takamaiman lokutan da kyawawan halayenmu suka amfane su?

Kyakkyawan hali da abubuwan da suka faru suka tabbatar ya cancanci a gane shi. Ba ya ɓacewa domin wani ɓangare yana buƙatar aiki.

Wannan tushe yana taimaka mana mu ji tsokaci ba tare da mun karaya ba: « Wannan magana ba ta taƙaita duk abin da nake ba. Saboda haka zan iya dubanta ba tare da sai na kare dukkan mutuntakata ba. »

Sanin kimar kai ba ya sa sake nazarin kai ya zama marar amfani. Yana sa ya fi zama takamaimai.

Akwai amsoshi uku masu yiwuwa

Wani lokaci muna shiga duba zuciyarmu da hukuncin da aka riga aka rubuta: idan na sake nazarin kaina, tabbas zan gano cewa ni ne nake da laifi.

Wannan ba tabbatarwa ba ce. Hukunci ne da aka riga aka shirya.

Sake nazarin kai cikin gaskiya zai iya haifar da aƙalla amsoshi uku.

Ta farko: dole in gyara. Abubuwan da suka faru sun nuna cewa maganata ta raunata zuciya, shawarar da na yanke ta yi watsi da wani tsammani mai gaskiya ko ina ɗora wa ɗayan wata ƙa’ida da nake ƙi wa kaina.

Ta biyu: zan iya ingantawa. Niyyata ta kasance mai kyau, amma wata hanya, wani gwargwado ko wani lokaci zai iya kawo ƙarin amfani. Ba sai na yar da kyakkyawan halin ba. Dole in koyi yadda zan fi amfani da shi.

Ta uku: na yi nawa ɓangaren yadda ya kamata. Abokin ko abokiyar zamanmu zai iya zama bai fahimta daidai ba, ya ƙi wata iyaka ko ya mayar da martani bisa wani tsammani da ba mu taɓa amincewa da shi ba. Za mu iya ƙara bayani ba tare da mun karɓi laifi kawai domin ɗayan yana jin takaici ba.

Wannan yiwuwar ta uku tana da matuƙar muhimmanci. Sake nazarin kanmu ba yana nufin mu ba abokin ko abokiyar zamanmu gaskiya ba. Yana nufin mu bincika da isasshiyar kulawa ga ɗayan, sannan mu karɓi abin da hujjoji suka tabbatar tare da isasshen girmama kanmu.

Baƙin cikin ɗayan ba ya tabbatar kai tsaye cewa mun yi ba daidai ba. Haka kuma kyakkyawar niyyarmu ba ta tabbatar cewa mun yi daidai ba.

Dole a duba bayanan lamarin.

Sake kallon abin da ya faru yana nuna abin da motsin rai ya ɓoye

Bayan wani yanayi mai wuya, za mu iya sake kallonsa kamar ana sake nuna fim. Ba domin mu azabtar da kanmu ba, sai dai domin mu lura da abin da saurin faruwar lamarin bai bar mu mu gani ba.

Mene ne ainihin abin da ya faru tun farko? Me na yi zaton gaskiya nan take? Wace niyya na ɗora wa ɗayan? Me nake son samu? Wane irin sautin magana na yi amfani da shi? A wane lokaci tattaunawar ta canja hanya? Me martanina ya haifar?

Wata mace tana zargin mijinta da cewa ba ya taɓa ɗaukar wani mataki da kansa. Ya ba da shawarar su fita a ƙarshen mako mai zuwa. Nan take ta soki wurin, lokacin da kasafin kuɗin, sannan ta sake cewa kullum ita ce sai ta tsara komai.

Sake kallon abin da ya faru zai iya nuna mata gaskiyoyi biyu: buƙatarta ta ya ba da gudummawa tana da gaskiya, amma yadda ta karɓi matakin nasa wataƙila ya koya wa mijinta cewa ba da shawara bai cancanci ƙoƙarin ba.

Wani namiji yana ganin abokiyar zamansa tana yi masa magana da tsauri. A lokacin tattaunawa, ya riƙe natsattsen sautin magana. Duk da haka ta fusata ta kuma zarge shi da rashin tallafa mata. Sake kallon abin da ya faru zai iya tabbatar masa cewa bai ƙara tashin hankali ba. Haka kuma zai iya nuna masa cewa duk da natsuwarsa a salon magana, bai kasance yana saurara da gaske ba.

A duka yanayi biyun, tambayar wa yake da gaskiya kaɗai ba ta isa ba. Dole a duba abin da kowane hali ya taimaka wajen haifarwa.

Sake kallon abin da ya faru ba ya canja abin da ya wuce. Yana canja abin da abin da ya wuce zai iya koya wa martaninmu na gaba.

Hangen abin da zai biyo baya yana duba sakamako

Sake nazarin kai ba ya aiki bayan an yi abu kaɗai. Zai iya shiga kafin a yi.

A nan sai mu ƙirƙiri ɗan hangen abin da zai biyo bayan shawarar da muke shirin yankewa. Mu matsa gaba da wasu sa’o’i, wasu kwanaki ko wasu shekaru, mu duba sakamakon da zai iya faruwa.

Muna shirin aika saƙo cikin fushi. Shin za mu ci gaba da alfahari da kowace kalma idan motsin ran ya lafa? Shin wannan amsar za ta taimaka wajen magance matsalar, ko za ta ba ɗayan sabon laifinmu da zai ɓoye nasa a bayansa?

Muna son mu wulaƙanta abokin ko abokiyar zamanmu a gaban iyalinsa bayan an wulaƙanta mu. Wace irin dangantaka za ta koma gida bayan wannan rauni na ɓangarorin biyu? Wane matsayi muka bai wa na kusa da mu a cikin matsalar da wataƙila ba za su manta da ita ba ko bayan mun sasanta?

Muna son mu amince da wani shiri mai tsada domin mu faranta wa ɗayan rai. Wane farin ciki na nan take za mu haifar? Wane farashi, gajiya ko ɓacin rai zai iya bayyana daga baya? Shin ɗayan ya san da gaske abin da za mu sadaukar?

Wannan hangen gaba ba annabci ba ne. Kawai yana hana mu yin kamar babu sakamako domin ba a tabbatar zai faru ba.

Shawarar da aka yanke cikin sani tana kallon abin da ya zarce ribarta ta farko. Tana kuma la’akari da mutumin da zai rayu bayan an yanke ta.

Wannan mutumin, har yanzu mu ne.

Kyakkyawar niyya dole ta haɗu da yadda ɗayan ya fuskanci abin

Za mu iya ganin kanmu a matsayin masu nuna soyayya, masu kariya, masu samun lokaci, masu faɗin gaskiya ko masu kulawa. Wataƙila muna da gaskiya.

Amma a dangantakar soyayya, kyakkyawan hali ba ya rayuwa a niyyarmu kaɗai. Yana isa ga rayuwar wani takamaiman mutum.

Kyauta za ta iya nuna karimci amma ta rasa abin da zai taɓa zuciyar ɗayan da gaske. Faɗin gaskiya zai iya zama kyakkyawan hali amma ya koma zalunci idan an yi shi a lokacin da bai dace ba ko a gaban mutanen da bai kamata su ji wannan gaskiyar ba. Kariya za ta iya kwantar da hankali, sannan ta koma takurawa idan kullum tana hana ɗayan haƙƙin gwadawa da yanke shawara.

Sake nazarin kai ba ya cewa: « Ba ku da karimci. Ba ku iya ba da kariya ba. »

Yana tambaya: « Yaya ake karɓar wannan kyakkyawan hali a nan? Me ya kamata a daidaita domin ya samar da ƙarin alherin da kuke son bayarwa? »

Yanayin da ake ciki ma yana da muhimmanci. Wasa zai iya sa a yi dariya a daren Asabar, ya kuma raunata zuciya a Talata ta gaba. Maganar wataƙila ɗaya ce. Amma lokacin, abubuwan da suka faru kwanan nan da halin da dangantakar take ciki ba ɗaya ba ne.

Ba lallai ne mu yi ba daidai ba domin ɗayan ya karɓi abin da ɓacin rai ba. Abokin ko abokiyar zamanmu ma zai iya ɗora mana muguwar niyya. Amma maimaita cewa abin da muka yi ɗaya ne daidai yana guje wa tambayar mai amfani: me ya bambanta a yanayin da ya kewaye shi?

Soyayyar da ake yin ta da salo ɗaya a ko’ina tana ba mu damar zama yadda muke ba tare da koyon sanin ɗayan ba. Soyayya mai alhaki tana kiyaye niyyarmu tana kuma inganta yadda ake bayyana ta.

Sake nazarin kanmu yana shirya sake nazarin dangantakarmu

Muna son mu ce abokin ko abokiyar zamanmu ya sake nazarin kansa. Sau da yawa mun san abin da wannan mutumin ya kamata ya amince da shi, ya gyara, ya daina ko ya fahimta.

Sai ya yi ƙoƙari. Ya koyi saurara, ya ƙara kasancewa tare da mu, ya fi cika alƙawarinsa ko ya rage wani hali da yake rusa dangantakar.

Amma duk matsalolin ba su ɓace ba.

Yayin da ɗayan yake samun ci gaba, wani lokaci mu mun tsaya a wurin da muke ba shi umarni. Mutumin da a da yake da laifi yanzu yana da sababbin abubuwan da suka faru da zai kwatanta da tsohon labarin. Waɗannan sababbin abubuwa suna taimaka masa ya fi ganin halayenmu a sarari.

Daga ƙarshe sai ya tambaya: « Na yi aiki a kan abin da kuka zarge ni da shi. Yanzu, me kuke yi game da abin da nake roƙonku? »

Maganin da muka rubuta yakan daina yi mana daɗi idan sunanmu ne a kansa.

Aikin tare dole ya fara da zaman tunani a cikinmu. Wane ɓangare ne nawa? Me na san na yi daidai? Me nake zargi alhali ni ma ina aikata shi ta wata hanya? Wane ƙoƙari da ake iya gani ni kaina na yi? Wane tsokaci na ƙi domin ya yi wa hoton da nake da shi na kaina barazana?

Bayan wannan, tattaunawar za ta iya zama haɗa fahimtar mutane biyu, ba kotun da mutum ɗaya ya shirya ba.

Ingantawa ba kullum yake nufin ƙara bayarwa ba

Ƙarin ƙauna, haƙuri, kulawa, samun lokaci ko ƙoƙari: wani lokaci, wannan shi ne ainihin abin da ake buƙata.

Amma idan mun riga mun bayar da yawa ga mutumin da ba ya kiyaye komai, ƙara yawan abin da muke bayarwa zai iya koya masa cewa zai sami ƙari ba tare da sai ya canja ba.

Idan muna yafewa ba tare da bayyana sakamakon abin da aka yi ba, ƙarin haƙuri zai iya zama ƙarin lokacin da aka bai wa wannan lahanin.

Idan muna ta bayani ga mutumin da ya fahimta amma ya ƙi ɗaukar mataki, ƙarin tattaunawa zai iya jinkirta shawarar da za mu yanke kawai.

Saboda haka sake nazarin kai dole ya binciki mafita kamar yadda yake bincikar matsala. Shin wannan dangantakar tana buƙatar ƙarin ƙauna ne ko ƙauna da ta fi dacewa? Sabuwar kulawa ne ko iyakar da za ta sa a ga waɗanda aka riga aka bayar? Shin dole mu gyara wani lahani, ko mu daina ɗaukar nauyin da ɗayan ya bar a ƙasa da gangan?

Wani lokaci bayarwa da kyau ya fi nuna alhaki fiye da ƙara bayarwa.

Kuma idan ɗayan ya daɗe yana ƙin yin gini tare, sake nazarin kanmu ba yana nufin mu ƙirƙiri sabuwar hanyar yin komai da kanmu ba. Zai kuma iya tabbatar da cewa ikonmu yana tsayawa a inda zaɓinsa ya fara.

Tabbatarwa domin mu fi amfani da damarmu

Sake nazarin kanmu ba yana nufin mu shagala da lahaninmu ba. Yana nufin mu sa ganewar gaskiyarmu ta yi wa damarmu hidima.

Yana mayar da zargi bayani, gogewa sabunta fahimta, kyakkyawan hali kuma amfani da ya fi dacewa. Yana taimaka mana mu amince da kuskure ba tare da mun taƙaita kanmu zuwa gare shi ba. Haka kuma yana ba mu damar tabbatar da shawara mai amfani ba tare da raina mutumin da bai yarda ba.

Bai kamata mu hukunta kanmu ba, haka kuma bai kamata mu bayyana kanmu cikakku marasa aibi ba.

Dole mu tabbatar.

Mu riƙe abin da hujjoji suka nuna yana da amfani.

Mu inganta abin da zai iya kawo ƙarin amfani.

Mu gyara abin da yake rusawa.

Mu bayyana abin da aka fahimta ba daidai ba.

Kuma mu ƙi ɗaukar laifin da a zahiri na ɗayan ne.

Kimarmu ba ta ƙaruwa duk lokacin da muka kasance da gaskiya. Ba ta raguwa duk lokacin da muka gano kuskure. Tana bayyana a yadda muke amfani da gaskiyar da muka gano.

Saboda haka sake nazarin kanmu ba ya rage mana komai. Kawai yana hana abubuwan da muka tabbatar da su, halayen da muka saba da su, har ma da kyawawan halayenmu, samar da abin da bai kai ƙarfinmu ba.